Zaterdag 7 januari 2012

De busreis op 7 januari is de start van de eerste skireis naar Tignes. De bus vertrekt niet om 20.00 uur maar gaat een uurtje eerder weg. Het is tenslotte veertien uur rijden, dus dan zijn we als alles meezit om 09.00 in Tignes.
Iedereen loopt al zenuwachtig rond de bus te stuiteren en wil natuurlijk een lekker plaatsje in de bus bemachtigen. We hebben plek over, dus dat moet toch geen probleem zijn. Eerst rijden we naar Rotterdam Airport waar Fred zijn auto neerzet op het parkeerterrein, zodat hij terug kan vliegen.
De busreis is weer zoals vanouds heel gezellig. De “leiding” heeft al gelijk de smaak te pakken en voorziet ons van koffie en thee. Wat is het toch eigenlijk een luxe reis…..
Al snel worden de snoeperijen van achter naar voren doorgegeven en worden de koffiekopjes ingeruild voor wijnbekertjes. De laatste stop is om een uur of half twaalf. De tandjes worden gepoetst en de make-up eraf gehaald. We kunnen gaan slapen.
Al snel is het stil en donker in de bus en worden de gordijnen gesloten. Als we ‘s ochtends wakker worden zitten we in een wondere witte wereld, die de Franse Alpen heten. Wat een sneeuw zeg, meters hoog ligt het . Het sneeuwt zelfs een beetje. We zijn een uur te vroeg, dus we lopen het dorpje nog even in en kunnen dan aan tafel voor een heerlijk Frans ontbijt.
Ted Verwey

Zondag 8 januari 2012

NA SLECHT GESLAPEN TE HEBBEN IN DE BUS ,WILDE IK TOCH DE EERSTE DAG GAAN SKIEN. Ik had eigen schoenen en huur ski,s maar helaas zijn mijn zolen van mijn schoenen voor en achter er totaal uitgebroken. Dus moest ik verder op 2 x 8 schroefkoppen rechtstreeks op de skibinding.
Het was zeer hard werken om daar te komen waar ik heen wilde. Daardoor heb ik menige koprol en buitelingen gemaakt waardoor skibril en andere attributen zijn gesneuveld.
Ik was blij dat ik in het hotel was want ik kon geen stap meer verzetten ,maar heb gelijk nieuwe schoenen gehuurd en dat ging weer al een speer. Na highthee en heerlijk gebak en een verdiende douche kregen wij een verrukkelijk diner .
Han Jonker.

Maandag 9 januari 2012

Lex leidt vandaag de "all round" groep bestaande uit 9 personen. Deze groep gaat de hele dag "off piste". Het wordt een onvergetelijke dag. Frans wordt door een snowboarder ondersteboven geboard en claimt nieuwe ski's bij deze onverantwoorde Franse boarder.
Een kloof bij Tignes 1800 wordt bedwongen. Dit levert prachtige videobeelden op, die na het diner door iedereen bekeken worden. Bij de laatste zwarte afdaling wordt een afslag gemist. We moeten er gevaar voor eigen leven weer een gevaarlijke kloof passeren met veel losse sneeuw, dus lawinegevaar.
Om weer op de piste te komen moeten we ook nog door een bos van boom naar boom skiën. Als we om 16.30 uur aan de high tea deelnemen feliciteren we elkaar met adembenemende prestaties.
De koffiegroep, 9 skiërs sterk, had het voorrecht om onderleiding van Joyce Tignes te verkennen. Dat betekende veel skiën en weinig koffie. Maar zij wist ons langs de mooiste afdalingen veilig naar beneden te loodsen. Hierbij werd de "snelle" groep achteloos tweemaal gepasseerd.
En terwijl de groep Lex na de lunch nog van een welverdiende rust zat te genieten, ging de koffiegroep alweer op pad. Vermoeid maar zeer voldaan trof de koffiegroep de rest die al uitgebreid aan de vin chaud zaten. Nagenietend van een heerlijke skidag.
Vandaag was het dan eindelijk weer zo'n dag waarvoor wij skiërs zo lyrisch over skiën praten en volkomen verslaafd zijn en dit jaar in jaar uit blijven doen. Wij doen dit tot ons 80e jaar zonder er ooit genoeg van te krijgen. Blauwe lucht, prachtige zon en weinig wind met leuke enthousiaste mensen.
Rob was onze voorganger die ons volkomen vrij liet. Hij gaf alleen waar we moesten stoppen en welke lift we moesten nemen zonder dat wij op kaartjes hoefden te kijken. Zijn enige motto was "Lets go for it"
Marijke Veelenburg

Dinsdag 10 januari 2012

Het groepje "die hards" was vandaag wat uitgedund. Annelies nam vandaag het voortouw van een klein groepje van 5 personen: Frans, Gert, Tony en Marijke. Marijke stond al te popelen en ging als eerste skiër van die dag (er zijn foto's van !) door het liftpoortje naar de cabine.
Naar aanleiding van onze "capriolen" (aldus Bert) van de vorige dag had zij wel bedongen dat er dit keer in ieder geval in het zicht van een lift en/of piste geskied moest worden. Dat hield echter niet in dat het "een eitje" werd. Off-piste en zwarte "buckels" bleken ook vermoeiend genoeg.
Ook Annelies had dit keer een angstig moment toen de lift na het bereiken van de hoogste kam ineens boven een afgrond weer naar beneden ging. Ja, dicht bij de grond staat ze haar mannetje, maar hoog in de lucht kon ze een kleine angstkreet toch niet meer onderdrukken.
Toen we, veel te laat en met pap in de benen, eindelijk bij de afgesproken lunchstop aankwamen zaten de andere groepen daar al te genieten in het zonnetje.
Na een heerlijke maaltijd gingen we allemaal tegelijkertijd weer "en route". Wij namen Lex mee.... Nou, dat hebben we geweten. Bij de eerste piste (weliswaar een zwarte "buckelpiste" ging hij even "uitrusten" (eufemisme voor "hij viel").
Dat was op zich niet zo erg maar Gert, die van Lex les kreeg over hoe hij het beste een "buckel" kon nemen, en vlak achter Lex skiede gebruikte Lex nu als "springplank" en maakte een salto over Lex heen en blesseerde hierbij zijn knie. Na het 2 bochtjes geprobeerd te hebben bleek de pijn toch te erg en hebben we een "barguette" aan laten rukken.
Gert heeft er wel een hele fotoserie aan overgehouden. Afijn, die reisbegeleider, je neemt hem mee, maar je hebt er alleen maar last van... (geintje Lex). Gert afgevoerd met Lex in zijn kielzog. En toen moesten wij met zijn vieren nog dat hele pokken eind terugskiën, en een beetje rap want anders dan zouden we de laatste lift missen. Dat ging gelukkig goed en bij terugkomst in het chalet zaten o.a. Gert en Lex al heerlijk te genieten van de afternoon tea.
Marijke Veelenturf

Een bijzondere ontmoeting op dinsdag 10 januari 2012

Onderweg richting Val d’Isere ontdeden we (Arnold, Tom, Peter en schrijver dezes) ons van de skies in Tignes le Lac om verder te gaan met de gondel. Daar stonden uiteraard nog meer mensen (Belgische in dit geval) en een daarvan, een redelijk jong iemand, maakte een opmerking, waarschijnlijk over ons groepje waarop ik zei: ja, maar ik ben geen Belg hoor !
Nee, zegt hij, dat heb ik nu ook wel gemerkt, maar het betreft vooral jullie schoenen. (Salomon SX 61) Daarop wees hij naar de mijne en vroeg hoe oud die ongeveer waren, waarop mijn antwoord was: ik denk ongeveer van 1990. Hij keek eens naar de zijne –zelfde type en model - en antwoordde: nou, ik denk dat ze nog iets ouder zijn, want de mijne zijn van dat jaar; dus die van jullie zijn dan toch nog iets ouder, waarschijnlijk ‘87/88.
En dat gold ook voor die van Arnold. Algemene hilariteit vervolgens bij de rest van de Belgische groep (en wellicht ook bij een aantal lezers), maar de moraal van dit verhaal: de oudjes doen het nog best. ! ( zowel de eigenaar als de schoen)
Dick Smit.

Woensdag 11 januari 2012

Om 9 uur stonden we met 11 man, waarvan 1 vrouw, paraat voor de instructies van onze 'ski host' Rob, die ons iedere dag een ander deel van het Tignes-skigebied zal laten kennen. Zijn collega Jo neemt de zg. koffiegroep voor haar rekening.
Wij zijn de 'go-for-it-group' omdat we ervoor gaan. Waarvoor? Snelheid? Mwa, wel opschieten, maar we nemen al een paar dagen overal de tijd voor. Moderne liften maar ook die types waar je met 2 mtr. je voeten niet op de stang kunt krijgen, die oude Franse, hebben we bezeten. Die prachtige rotsformaties met dat gigantisch ronde gat erin aan het einde van die heel lange stoeltjeslift, komen we steeds tegen.
Rob gaat graag, waar hij maar kan, achteruit op de skies. Vandaag leerde hij ons dat ook te doen. En het valt niet tegen. Hoe rem je? Heel gemakkelijk, je gaat achteruit in ploeg. Eén stok richt je vooruit en de ander achteruit, zodat je je richting niet vergeet.
Ook laat hij ons zien hoe je aansluitend een pirouette maakt. Onze enige dame, Maud, die meestal als eerste achter Rob aan gaat, doet het goed voor. Hans Janssen legt het allemaal vast op camera. 's Avonds kunnen we het nog eens op het grote scherm bekijken in ons chalet. De nieuwe helmcamera van Lex heeft al veel schitterende beelden van zijn en onze avonturen laten zien. Hij skiet achteruit zonder om te kijken en filmt ons van voren of van opzij.
Op een zeer steile piste met een lange uitloop klokt mijn app een nieuw record: 107,6 km per uur!! Zoveel wind had ik nooit op sneeuw langs mijn hoofd gevoeld! Vandaag was voor het eerst de 'hot tub' op temperatuur. Buiten op de 1e verdieping staat hij te dampen en kun je met 5 personen heerlijk je spieren verwennen.
Vanavond heeft onze chef-kok met blauwe hanenkam zijn paella bereid op een koekenpan van bij na 1 mtr. rond. Met deze geweldige keuken hebben we het goed getroffen. Grote schalen profiterolles maken de maaltijd compleet.
Jan van Lent

Vrijdag 13 januari 2012

Vandaag was het dan zo ver! En nog wel op vrijdag de dertiende! Eindelijk het doel van Arnold bereikt! Al de hele week was ons groepje ( Arnold, Peter, Dick en Ton) erop uit om de grenzen van het gebied rond Espace Killy te bereiken!
Vooral Arnold zou niet meer kunnen slapen als dat niet zou zijn gelukt! We zaten natuurlijk al in een uithoek en al eerder in de week waren we op La Grande Motte geweest, maar het ultieme doel was natuurlijk om op het (tot dusver gesloten) zomerskigebied te komen! En dat lukte vandaag!
’s Morgens nog gesloten, maar ’s middags, nadat we waren afgedaald tot een andere uithoek, die we nog niet hadden gehad (Le Fornet) , was tot onze blijde verrassing de lift opengegaan en konden we opstijgen naar het ultieme niveau!
Het waaide fors en het was koud, maar een schitterende afdaling was de beloning! En zo werd deze “ongeluksdag” toch nog een geluksdag!
Wat maak je nog meer mee op vrijdag de dertiende. Lex is jarig. Je houdt het niet voor mogelijk.
Kosten nog gespaard, er wordt voor hem een avondfakkelafvaart georganiseerd. Op de piste met 48 fakkels. Een fantastisch gezicht.
Is hij al echt zo oud. Ik had het hem niet gegeven. Hij skiët nog als een jonge god.
Na het eten memoreert men even dat hij nu een respectabele leeftijd heeft bereikt met allerlei gevolgen: geheugen gaat wat achteruit, (Hij vergat zijn skischoenen mee te nemen).
Daarom kreeg hij als cadeau een chocolade skischoen.. Deze was verpakt in een hele grote doos.
Het werd een gezellige avond met ouderwets plaatjes draaien en dansen.

Marijke Veelenturf

Zaterdag 14 januari 2012

Vandaag is het zaterdag, gisteravond hebben we uitgebreid de verjaardag van Lex gevierd, maar vanmorgen is er weer veel te vroeg ontbijt.
Het is hard werken elke dag om weer op tijd te zijn. Daarom is er vandaag maar eens een nieuwe groep samengesteld, bestaande uit Bram, Tony, Marijke, Ted, Erik, Maude, Rolf, Willy en ondergetekende, om er eens een ontspannen skidag van te maken, Helaas moesten Maude en Rolf met de koffie wel afhaken wegens koorts van Maude, maar verder is dit uitstekend gelukt.
Desondanks zijn we toch helemaal naar Le Fornet en op Le glacier de Pissaillas op 3223 meter hoog geweest en weer naar beneden geskied en niet te vergeten weer helemaal terug naar Les Brevières.

Anna

Het is toch fantastisch dat je mee mag naar Tignes en dan verwend wordt door een geweldige chaletstaf en ook nog eens het geluk hebt dat ook de 7e dag op rij een zonnige dag is.
Vandaag gelukkig met enige vertraging (duffe kop van het feestje van gisteren) samen met Annelies, Frans, Lex en Diana op pad geweest.
Het was weer een dag op in te lijsten in een gouden lijst. Ondanks het mooie weer was het weer mogelijk om die mooie plekjes te vinden in dit geweldige skigebied waar je nog door de poeder kon skiën. Achter bij Val d’Isère wist Lex nog een afdaling die het meest van de dag in de schaduw ligt en waar de sneeuw nog super was.
We hebben dan ook genoten van de vergezichten en een mooie afdaling naar Val d’Isère. We hebben door mooie kloofjes en zomerse rivierbeddingen geskied. Van 2800 meter afgedaald naar 1600 meter. Vandaag weer heerlijk geluncht in een fantastisch Frans chalet, heerlijk in de zon en uit de wind hebben we genoten van subliem Franse haute cuisine. s’Avonds hebben Lex en Diana de chaletstaf bedankt en namens de groep kan ik wel zeggen dat ze ontzettend verwend zijn afgelopen week.

Wil