RIJNLANDSE SKIVERENIGING

Postadres:

Vaartkade NZ 40

3461 CJ  Linschoten

Overige contactgegevens





REIZEN

Goed georganiseerde, gezellige groepsreizen met veel vrijheid en variatie
voor alleengaanden, vrienden, duo’s en gezinnen met kinderen



VERENIGING

Lid worden

Historie

Sneeuwfit

Overige activiteiten

Sportieve
partners:

 RSV Reisverslag Les Arcs / La Plagne 2017


De deelnemers aan deze reis John, Sylvia, Erik, Marry, Ann, Tien, José, Hans, Ria, Frederik, Alie, Fred, Dieuwie, Gemma, Chantal, Anton, Freek, Tony, Marijke, Karen, Gerard, Vincent, Foekje, Ivo, Bram, Ted, Paul, Nel, Bert, Thelma, Hans, Katja, Hans, Paula, Ron, Gerda, René, Hans, Ria en Frans
en de reisbegeleiders Lex en Anita.

Vrijdag/zaterdag 17/18 maart 2017

Ruim op tijd stond  de hele groep klaar in Leiderdorp voor vertrek  en konden we mooi op tijd weg met een volle bus richting Les Arcs/La Plagne. Na een voorspoedige reis zonder oponthoud kwamen we rond 08.30 uur aan op bestemming. Na een heerlijk ontbijt en lekker opfrissen op de kamer, die grotendeels al beschikbaar waren, ging een groot deel van de groep skiën en werden er al gauw groepjes gevormd. Helaas was het heerlijke voorjaarszonnetje niet aanwezig en moesten we door de mist, regen en natte sneeuw ploeteren tijdens de eerste afdalingen. Voordeel: na zo’n begin wordt alles makkelijker. Na een heerlijk diner, gingen de meesten op tijd naar bed voor een welverdiende nachtrust.


Zondag 19 maart 2017

Blauwe lucht, stralende zon, rond  9 uur bijna de hele groep klaar voor de start. Mooie strakke pistes helder weer, ‘we kunnen allemaal goed skiën condities’. Meeste groepen gingen skiën in het Les Arcs gebied. Chantal moest nog schoenen ruilen nadat bleek dat zelfs met 2 sokken de schoenen te ruim waren. Gelukkig vonden zij en Anton nog een groep om ’s middags mee verder te skiën. Foekje maakte een ongelukkige val bij de lift en bezeerde haar knie. Dapper skiede ze nog een groot deel van de dag mee. Uiteindelijk besloten Foekje, Chantal en Ria om terug te skiën naar het hotel. Dankzij iets te enthousiaste aanwijzingen kwamen zij per ongeluk terecht in een offpiste stuk. Gillend, stuiterend en gefrustreerd kwamen de dames gelukkig toch weer zonder valpartijen op de juiste piste en konden zij rustig verder skiën naar het hotel. Moe en voldaan konden ze nog genieten van het zonnetje op het terras. Tijd voor een borrel. Morgen nieuwe dag.


Chantal en Foekje


Het hoog(s)te punt

(Belevenissen op dinsdag de 21e maart 2017, opgetekend door Nel)


Als we de gordijnen opentrekken komt er een dichte mist op ons af. De lift beneden kunnen we niet eens zien. Dat valt tegen na de dag van gisteren! Meteen maar de webcams en weerberichten opgezocht en die geven toch een heel ander beeld. Boven de wolken schijnt de zon volop. Ha, dat geeft weer hoop! En ja hoor, tijdens het ontbijt zien we het al opklaren. Mooi zo!

We gaan vandaag weer op stap met, ik noem het maar de “Groep Ted”. Tijdens het ontbijt melden zich weer een paar nieuwe deelnemers, naast de vaste kern: Ted, Nel, Paul, Diewie en Fred. Vandaag sluiten René (was er gisteren ook al bij), Gerard en Anita zich bij ons aan.

Vaste tijd, om 09.30 uur glijden we de lift Vallandry74 in, die beneden bij ons hotel ligt. Geen schijn van kans heeft de mist, die toch nog een laatste poging doet om de pret te bederven, want halverwege de ‘rit’ al trekt het hele skigebied voor onze ogen open. De mist hebben we niet meer terug gezien.

De eerste afdalingen gaan over een toch wel ijzige piste, maar dat deert ons niet. Deze vakantie kunnen we alle soorten sneeuw best hebben: ijs, pap, hopen sneeuw en ‘super’ sneeuw, die we alleen boven de 2.000 meter vinden.

Een van de doelen die we ons vandaag stellen is de ‘beklimming’ van de Aiguille Rouge. Zondag zijn we daar ook al in de buurt geweest, maar toen stond er zo’n lange rij, dat we dachten: “Onze tijd komt nog wel van de week”. Vandaag dan misschien met dit prachtige weer? De laatste lift die we moeten nemen om bij de gondel Aiguille Rouge30 is de Varet40, waar je je ski’s ‘buiten’ aan de cabinelift in een rek zet (in de Transarc neem je je ski’s mee naar binnen). Ja, dat is toch weer anders. Er hoeft maar “dàt” te gebeuren en het gaat mis.

We stappen uit de lift en ja hoor, natuurlijk staat er een lange ‘queue’. Wat doen we? Na een beetje welles-nietes besluiten we te gáán en sluiten we achteraan in de rij. Roept Ted ineens: “Nel, waar zijn je ski’s?” Sta ik daar alleen met m’n stokken! Ai, die staan nog in het rek aan de lift. Dat is even schrikken natuurlijk! Gebaart daar een wildvreemde mevrouw naar mij: “Là….chez le Télécabine”. Ja-a, dat doen ze gewoon, die Fransen! Alle ski’s die aan de lift blijven hangen, halen ze er uit en zetten ze neer. Ik ben dus blijkbaar niet de enige die wel eens haar skietjes vergeet. Ze krijgt een dikke zoen van me….!

We staan, nee, lopen langzaam met de mensenrij mee. Het gaat eigenlijk best wel snel. Bij de deur duurt het nog een kwartier voor je in de cabinelift stapt. Dat lijkt echt veel korter….

Wat is het hier boven prachtig! Na een korte, op deze hoogte nog een aardige inspannende klim staan we op 3.220 meter hoogte en heb je een nog mooier uitzicht op een bergketen, waar de Mont Blanc ver boven de rest uitsteekt. Hoeveel foto’s zullen hier wel niet gemaakt worden?

We drinken koffie en eten de lunch in kleine ‘restaurantjes’ aan de piste. Dat heeft ook wel wat!

Tegen een uur of drie zijn we al weer vergevorderd richting het hotel. We nemen nog één keer de Derby69 en dan vindt de groep het welletjes geweest voor vandaag. Behalve Anita en mijn persoontje! Wij doen nog een toegift en gaan met de Grizzly68 omhoog en ‘maken nog een steekje’.

Even voor de statistieken (we hebben tenslotte niet voor niets YUGE op onze telefoon staan):

Dagafstand: 44,4 km; max. snelheid 50,1 km/u; 7,1% van het totale traject gebruikt (?); 6 uur en 45 minuten onderweg geweest. We hebben de dag geplukt en voegen ons bij degenen die al op het terras genieten van de après-ski!

Nel


Donderdag 23 maart 2017

Wel  een  dingetje, zo’n stukje schrijven voor de site na een voorgangster met een mooi verhaal en een dag die – in de beleving van schrijver dezes – eigenlijk een normale mooie skidag is geweest. Dat was – voor schrijver dezes – gisteren wel anders, maar ik aarzel om daar nu over te beginnen. Hoe dan ook, voor iemand die vaak de neiging heeft om met een net iets te snelle groep mee te gaan, heb ik vandaag naar mijn  - pijnlijke – lichaam geluisterd en gesolliciteerd bij een andere, gezellige groep. Door de ballotage gekomen en op naar La Plagne: een skigebied met een heel ander karakter dan Les Arcs, maar ook prachtig, vooral nu we beter weer hadden dan eigenlijk voorspeld. Dus lekker achter – en soms voor – onze leidster Ted geskied.  Na de lunch zagen we onheilspellende wolken opdoemen, dus redelijk snel  terug naar Les Arcs . Daar met enige verbazing naar een aantal smulpapen gekeken die geen weerstand konden bieden aan een aanbieding van 6 verse (?) oesters.

Tijdens het schrijven van dit verhaal zit naast mij in de bar een zangkoor, spontaan  gevormd uit leden van de roemruchte  Rijnlandse Skivereniging, smartlappen te zingen, dus ik raak nu afgeleid. O ja, nog even een ontroerend moment vanochtend, toen klokslag 8 uur onze Foekje in de ambulance werd geladen om in gezelschap van 2 stoere Nederlandse verplegers/chauffeurs en uitgezwaaid door velen van ons, de retourtocht naar huis te beginnen.   Wie weet wat morgen weer gaat brengen.

John


Vrijdag 24 maart 2017

Zo’n skivakantie gaat wel snel, op het moment dat ik dit schrijf is het alweer de een na laatste dag van een heerlijke skivakantie. De terugblik ziet er zo uit: na de verhalen over de metershoge sneeuw van vorig jaar waren de verwachtingen hoog gespannen. Echter, op het weer heb je geen invloed, dus deze week was dat wel wat anders: vooral boven de 2.000 meter blijven was het credo. Maar dan was het  goed ‘beesten’ over een buitengewoon goed geprepareerde piste.  Een niet nader bekende skileraar onthulde niet zonder enige trots dat dit ongeveer de beste waren van het gebied. Hij had gelijk.

Waar je gelukkig zelf invloed op hebt is de gezelligheid met de rest van het skigezelschap. Dat verloopt nagenoeg vanzelf en  je komt er al snel achter dat de leden van de vereniging een hechte maar vooral een sportieve band hebben. Niets mis mee.

En ja, er zijn compromitterende foto’s tijdens de diverse tochten gemaakt. Die worden vooral gedeeld tussen de deelnemers van de verschillende ski groepjes, wat leidt tot grote hilariteit en sterke verhalen aan de bar.

De vooruitblik is eenvoudig: de reizen van de Rijnlandse blijven lokken naar meer. Dat gaat er van komen en dat is wellicht het beste compliment aan het adres van de reisbegeleiders en de vele vrijwilligers van de vereniging die dit alles mogelijk maken.


Tot volgend jaar

Gr Hans


Zaterdag 25 maart 2017

We staan op en ja hoor, weer worden we verrast door een zonnetje ondanks de eerdere berichten dat er sneeuw en regen zou vallen. De meesten hijsen zich in de ski-outfit voor de laatste afdalingen. Helaas bleek het boven nogal te waaien en waren veel liften gesloten. Door de warmte was er ook ’s morgens al aardig wat papsneeuw. Groot deel van de groep besloot dan ook vroeg te stoppen vandaag. Het hotel had water en borstels klaargezet om de modder van de ski’s en schoenen af te schrobben zodat het hele spul weer schoon naar Nederland kan. Voor Bert is het plekje op de achterbank gereserveerd nadat hij eerder in de week een botje had gebroken in zijn voet. Na een voorspoedige reis komen we rond 10.15 uur (zomertijd) terug in het zonnig Nederland. Laat het voorjaar maar beginnen.