RIJNLANDSE SKIVERENIGING

Postadres:

Vaartkade NZ 40

3461 CJ  Linschoten

Overige contactgegevens





REIZEN

Goed georganiseerde, gezellige groepsreizen met veel vrijheid en variatie
voor alleengaanden, vrienden, duo’s en gezinnen met kinderen



VERENIGING

Lid worden

Historie

Sneeuwfit

Overige activiteiten

Sportieve partners:


De deelnemers aan deze reis:

John, Marjanne, Yvonne, Clementine, Christine, Volkert, Alida, Freek, Hans,Ton, Karel, Frans, Fred, Miep, Peter, Susan, Peter, Ton, Daan, Cees, Ivo, Nico, Frits, Tineke, Wil, Lars, Jan, Jaap, Frans, Arnold, René, Marcel, Femmy, Henny, Adri en Jacques

en de reisbegeleiders Gerhard en Diana.

 RSV Reisverslag Morzine 2017


Bericht van Femmy:

Heerlijke skizondag met 2 groepen naar Les Gets. Goede sneeuw al mag er nog wel wat bijkomen. De berg Mont Chery bedwongen die aan de andere kant van Les Gets ligt. Erg rustige pistes. Gerhard was met onze groep van 3 mannen en 6 vrouwen helemaal in zijn sas. Hij liet zich de warme chocolademelk mat slagroom prima smaken. Het was zeker een heerlijke dag en lekker skiën om er weer in te komen. Vanuit het hotel is er mooi uitzicht naar Super Morzine. Morgen zien we wel weer waar we naar toe gaan.


Maandag 23 januari 2017

We gaan vandaag Zwitserland veroveren. Althans dat is het plan. Wij, dat zijn Arnold, Peter, Ivo en ik. Arnold en Peter zijn de snowboarders en Ivo en ik houden het toch maar liever op ski’s. Je hebt dan niet al dat gedoe met instellingshoek van de voeten, om de haverklap bijstellen van de schoenen, eindeloze discussies over technieken, houding enzovoort. Maar dat even ter zijde. Het begint al “goed”. Peter is zijn helm kwijt. Er ligt nog wel een andere helm in het ski-hok. Arnold is in alle haast vertrokken naar het verhuurbedrijf van zijn board (natuurlijk weer iets mis met een schroefje of moertje) en heeft vast de verkeerde helm meegenomen. En de helm die is achtergebleven zal wel van hem zijn. Maar zeker is het niet. Een telefoontje naar hem brengt duidelijkheid: inderdaad, hij heeft de helm van Peter op zijn hoofd staan. En niets gemerkt!

Na dit voorval gaan we snel op stap. Het is behoorlijk druk op de piste maar we komen redelijk snel door Avoriaz heen. Met de Chavanette naar boven en we zijn in Zwitserland. Op naar het te veroveren gebied, te beginnen met Les Crosets en Champery. Daar verkennen we het gebied door zoveel mogelijk liften te pakken, gevolg door flinke afdalingen. Het ziet er allemaal best goed uit, we zijn tevreden. Maar dan komt de desillusie: we gaan op weg naar Champoussin, het verste punt in het skigebied, en treffen daar steeds slechtere pistes aan. Er is nog wel sneeuw, maar nog meer bruin gras en open alpenweiden. We zetten toch door en bereiken Champoussin uiteindelijk toch. Maar dan besluiten we onze veroveringstocht maar af te breken. Met zulke slechte pistes is Zwitserland niet meer de moeite waard. We gaan terug. Via Les Crosets nemen we de Mosettes, omhoog naar de Pointe des Mosettes in “la douce France”. Maar dat lukt niet zonder een volgend incident: Ivo verliest zijn (dure) skibril vlak na het instappen in de lift, door het ietsje onvoorzichtig sluiten van de safety bar. We kunnen de bril een hele tijd zien liggen in de sneeuw, tot we zien dat hij door iemand wordt opgepakt. We denken door de lift assistent en we hopen maar dat hij de bril met iemand meegeeft. Maar helaas gebeurt dat niet. We wachten boven tevergeefs op de bril en Peter stapt dan maar op de collega van de assistent af en vertelt hem in zijn beste frans wat er is gebeurd. En dat helpt: een telefoontje naar beneden en enige tijd later komt een leeg stoeltje naar boven met aan de opgeklapte voetsteun pontificaal hangend: de vermiste bril! Iedereen blij en dan verder op weg naar huis. Maar natuurlijk niet zonder een stop in de bekende kroeg boven aan de super Morzine. We laten ons het bier en de vin chaud goed smaken en het is al over vijven als we de lift naar beneden nemen via de levensgevaarlijke betonnen trap van het genoemde etablissement. Beneden aangekomen moet Arnold natuurlijk weer naar de verhuurshop van zijn board, dit keer om het hele board maar om te ruilen en wij gaan met zijn drieën nog genieten van een heerlijke crêpe sucré, zo maar uit een kiosk vlak bij de lift. Al met al toch een zeer geslaagde dag!


Ton

   

Dinsdag 24 Januari 2017

Het vriest en de zon schijnt, de lucht is blauw, dus prima skiweer.

Naast de eigen groepjes van snowboarders en wandelaars, verzamelen we boven aan de supermorzine. Er worden nieuwe groepen gevormd en vandaag ski ik mee met Frans aan de leiding ondersteund door Gerhard. Dat betekent lekker door skiën op weg naar onze koffiepauze in de Plaine Dranse. Het chalet ligt beschut langs de lift en heeft een prachtig uitzicht en heerlijke koffie en chocolademelk met vel.

We verkennen Chatel, maar vinden de pistes te kort en het is er koud. We gaan terug naar de Plaine en lunchen heerlijk in de zon. In de lift naar boven ontdekt Clementine dat ze haar rugzakje is vergeten en geëscorteerd door Frans gaan ze snel terug en gelukkig staat de rugzak er nog. De pistes zijn hier en daar behoorlijk ijzig en op een recht stuk gaat Frans even onderuit met als gevolg een flinke bult op zijn onderarm. Femmy uit de andere groep wordt omver geskied door een boarder en dat loopt goed af.

Om de dag af te sluiten drinken we een vin chaud boven aan de Supermorzine en gaan tevreden naar het hotel.

Ik kan me verheugen op de sauna en daarna nog even zwemmen.

Wederom een fantastische maaltijd met als toetje een crème brûlée, zo lekker.

Aan tafel hebben we veel gelachen met Jaap en Frans.

En nu lekker slapen.


Marjanne


Woensdag 25 januari 2017

Na de desillusie van de Zwitserse hellingen op maandag gaan we als viertal “board en zo” vandaag naar Les Gets. Wel een behoorlijk stuk lopen naar de lift (en flink druk) maar als je eenmaal boven bent, is het volop genieten van de prachtige omgeving. Geweldig mooie pistes omzoomd door veel groen. Dus wij meteen er op los. Eerst de Belvedère naar de Granges  en dan de lift Des Têtes in. We zijn dan net een half uurtje op de piste en dan slaat het noodlot toe: Peter komt, met het board aan zijn voet hangend, wat ongelukkig uit de lift en voelt een flinke steek in de achterkant van zijn bovenbeen. Oei, denkt hij, een spier gescheurd, einde ski vakantie. Hij verwacht niet dat het vandaag nog iets wordt. Dus we gaan weer richting beginstation, van waaruit hij weer naar beneden kan. Maar onderweg blijkt hij toch meer te kunnen dan voorspeld. We blijven dus op de piste. Bewegen is helend in dit geval. We gaan het plaatsje Les Gets bezoeken, natuurlijk eerst na een lekker bakje koffie en chocolademelk. Nog een paar afdalingen en dan omhoog met de Folliets du Golf. En dan slaat het noodlot voor de tweede keer toe. Ook weer bij het uitstappen. Ivo blijft met zijn rugzakje hangen aan de lift en wordt een stuk meegesleurd. Dan stopt de assistent de lift, maar het kwaad is al geschied. De rechterschouder heeft een flinke opdonder gehad en dat is pijnlijk. Nu besluiten we toch maar eerder terug te gaan en we zetten Ivo af in het restaurant onderaan de lift, waar hij rustig gaat genieten van een vin chaud. Wij gaan dan nog even naar boven voor een laatste afdaling en voegen ons later bij hem voor een afsluitend drankje. Jammer dat zo’n mooie dag zo afloopt! En nu maar hopen dat het allemaal niet al te ernstig is.  


Ton


Donderdag 26 januari 2017

Kroniek van een achterblijver

Na een spectaculaire val vanuit de stoeltjeslift, net voordat mijn stoeltje al weer aan de terugweg begon, besloot ik met een pijnlijke schouder toch even langs de dokterspost te gaan. Uren gewacht totdat het medisch handelen was voltooid, maar het was het waard: ik kreeg een rapportage mee met onheilspellende termen als “rupture” en “total lésion”, een verwijzing naar de pharmacie voor een wagonlading paracetamol, ontstekingsremmers, maagbeschermers en een mitella die mijn arm geheel zou fixeren, drie weken lang dag en nacht te dragen. En…..natuurlijk niet meer skiën, tres dangereux! En na vier dagen heerlijk geskied te hebben verandert dan plots het perspectief op de wintersport aanzienlijk. Aan belangstelling en medeleven van mijn groepsgenoten geen gebrek. Een ieder leek zich goed te kunnen verplaatsen in de teleurstelling. Want hoe vul je op een plezierige manier de dagen die zo op buitensport gericht zijn? Het voortreffelijke en comfortabele hotel Les Bruyères maakte het verblijf binnenshuis al meer dragelijk. Verder zijn er altijd wel een paar medereizigers die een rustdag houden of last hebben van een blessure. De omgeving van Morzine is het verkennen waard. Morzine zelf wordt gedomineerd door horeca, delicatessenwinkels en skishops. Een wandeling langs het Lac de Montriond samen met reisgenoot Nico zorgde voor schitterende plaatjes en het besef dat men voor wandelen weer hele andere spieren gebruikt. Bij Nico waren deze spieren duidelijk meer getraind. Verder maken lezen op de e-reader, spelletjes doen en series kijken op de laptop het verblijf best te doen. Maar het leukste is toch om weer met de groep verenigd te zijn, o.a op een zonovergoten terras bovenaan de Super-Morzine, waar de RSV zowat de helft van de ruimte geconfisqueerd heeft. Wel last van enige afgunst door de verhalen over zachte en harde pistes, nieuw ontdekte paden, vermiste en teruggevonden groepsgenoten, schandalig dure versnaperingen, het koddige verlaten van de stoeltjeslift met een onbestuurbaar board, de aarzelingen bovenaan de buckelpiste. Een van de hoogtepunten van de dag is ongetwijfeld de avondmaaltijd op hoog culinair niveau, die de reis naar dit gebied extra aantrekkelijk maakt. Vergezeld van uitstekende wijnen. En na het eten wordt de dag voor mij afgesloten met een uurtje bridge onder het genot van een glaasje Ginepy. Mijn tafelgenoten zijn zo lief zelfs de kaarten voor mij te schudden en te delen. Ondertussen zijn mijn pijnklachten zonder pijnstillers en andere pillen en zonder fixatie van de arm grotendeels verdwenen. Dat doet mij erg twijfelen aan de gestelde zware diagnose en doet mij me  afvragen of er geen sprake is van een medisch-pharmaceutisch complot in dit ski-dorp. Aan de andere kant ben ik natuurlijk blij dat ik in maart zeer waarschijnlijk wéér mee kan met de RSV.


Ivo

Morzine, 27-01-2017


Vrijdag 27 januari 2017

Vandaag begint de dag met bewolking. Het is wennen. De groep Gerhard verkent het kleine gebied (Morzine/Les Gets). Een echte reisleider die de “mooie” plekjes laat zien. Hij heeft ondersteuning van Folkert die voorop skiet, Christine die tussendoor gratis “skilessen” verzorgt en Jaap is aangetrokken voor de opbouwende teksten, onze mental coach. Het skiën zonder zon is toch wel anders en een aantal pistes zijn behoorlijk verijst. De sneeuwbril zorgt voor wat helderheid. Na de koffie worden we de Pointe de Nyon opgestuurd. In de lift zien we bij het tussenstation de liftman aan ijssculpturen bezig. We worden naar boven gevolgd door een arend, die op de thermiek zijn rondjes draait. De afdaling is voor enkelen pittig waarbij zelfs de lessen van Christine niet helpen. De lekkere lunch brengt de gemoederen weer tot rust. Na de dalafdaling, blijft er nog een klein groepje over die zich verlekkert aan “Hermine”, de rode dalafdaling onder de Pleney.

In het hotel horen we de verhalen van het Zwitserse rondje van de groep Diana. Op hun weg naar Champoussin bezoeken zij het alom bekende  “streekmuseum met opkamer” en een “kaas/melkboerderij”. Helaas een volledig Frans/Zwitserse ronde zit er dit jaar niet in.

Groepje Ton van K. trekken hun eigen baantjes. Ton heeft de skies van Cees overgenomen, die zijn latten aan de wilgen heeft gehangen. Na vele jaren is het voor Cees genoeg! Een dapper besluit.

Het speedteam, Peter S, Ton L. en Arnold valt op door hun “altijd maar doorgaan” mentaliteit. Koffie nemen zij sporadisch rond 11.30 uur maar tijd voor de lunch hebben ze niet. Er moeten kilometers gemaakt  worden, liefst op onbekend  terrein. Eind van de middag zijn ze te vinden in het zwembad en sauna.

Doordat het niet zo zonnig weer is, komen de “thuisblijvers” niet zo aan hun trekken.

Na het toetje, na opnieuw een heerlijke maaltijd, wordt de familie Deffert en hun staff  bedankt voor hun gastvrijheid. De reisbegeleiding vertelt ons over het vertrekprotocol, gesneden koek.


Een “Morzine/Les Gets-ganger”


Zaterdag en zondag 28 en 29 januari 2017

Het vertrekprotocol werkt. De koffers zijn al vroeg gepakt en de rekeningen worden betaald zodat om 9.30 uur alle skiërs op weg zijn richting Super Morzine. Nog een paar uurtjes glijden in opnieuw een heerlijk zonnetje. In de lift omhoog ziet Jacques een vos met prooi. Waarschijnlijk heeft Reinar zijn winterleger al verlaten. Meester Frans, in de volksmond “snelle Frans” stuurt zijn ploegje door een half-pipe en over enkele buckels. Vanuit de lift ziet het er stilistisch goed uit. Kennelijk erg spannend want even later is het een drukte bij de enkele toilet van de koffietent.

Jacques stapt voortijdig uit de pannenkoeklift op weg naar de muur. Gelukkig ligt hij vlak bij een karrenpad. Gerhard stapt op een gemakkelijke wijze en op gunstige plek uit het liftje om het verloren schaap terug te brengen. Niet nodig want als Gerhard bovenkomt zit Jacques al breeduit aan de koffie.

Femmy, Ivo en John zoeken de Kalverstraat van Avoriaz op. Ook zij strijken neer één van de velen terrasjes. Ook in Morzine kun je goed shoppen. Dit is af te zien aan de vele papierentasjes met lekkernijen. Zo kan het thuisfront ook weer blij worden gemaakt.

Fred en Sven zijn er ruim op tijd zodat voor het diner de bus nog  geladen kan worden. Femmy spreekt namens de groep, Diana en Gerhard toe. Beiden blozen er van.

Samengevat;

- Een zeer leuke reis met een gezellige club mensen,

- Weinig ongelukken. Slechts een flink gekneusde schouder en wat kleine ongemakken hier en daar,

- Goede kwaliteit sneeuw en 7 dagen zon. Het aantal centimeters sneeuw had iets meer kunnen zijn zodat we “het rondje”  hadden kunnen maken,

- Door het te droge najaar en de weinige sneeuwval in december/januari waren de waterbekkens in de bergen al vroeg uitgeput en dus weinig water voor kunstsneeuw,

- Een buikschuiver en een rugschuiver met de skies omhoog door dezelfde persoon maak je niet vaak mee en helemaal niet als het humeur er helemaal niet onder lijdt,

- Zoals al vele jaren bekend, ontzettend lekker gegeten. De wijn ontbrak daarbij nooit,

- De 3 gerenoveerde kamers waren bijzonder mooi. Terecht dat Femmy als echte Morzine fan daar heeft geslapen. Ook de jonge honden, René en Marcel, konden hun geluk niet op.

- De busreis zowel heen als terug duurde slechts 12 uur. Waarbij opgemerkt dient te worden dat de stemming er wat meer in zat op de heenreis dan op de terugreis. De vermoeidheid had toegeslagen of maakten de koekjes van Alie het verschil?

- Enkele oude getrouwe Morzinegangers hebben het moeilijke besluit genomen om er mee te stoppen of toch niet?

- De kaarters, klaverjassers als bridgers, zijn weer aan hun trekken gekomen,

- De bereidheid om een stukje te schrijven was zo hoog dat enkele aspirant schrijvers teleurgesteld moesten worden,

- En natuurlijk als laatste punt en “Echt Hollands”; de prijzen op de berg waren aan de bekende forse kant.


Diana en Gerhard



Vrijdag 20 januari 2017

Als ik om 19.00 uur in Leiderdorp aankom, staan Fred en Sven reeds klaar met de blauwe Ahrens  bus. Nog meer verbazing als ik zie dat reeds 70% van de deelnemers er ook al is. Enkele hebben hun plekje in de bus vastgelegd. Geen probleem. Om 19.45 uur rijden we weg, uitgezwaaid door Ted & Bram en Tony. De reis verloopt vlot met al de bekende ingrediënten van koffie met de overbekende lustrum koekjes van Alie, filmpje, kaas en worst.


zaterdag 21 januari 2017

Om 8.00 uur staan we voor het hotel en wisselen een paar zoenen uit met Annick. Snel aan het ontbijt en Diana zorgt dat iedereen zijn skipas krijgt. Met de extra belegen deelnemers, 75 +, lopen we met Annick naar de liftbaan voor de passen. Om 10.30 uur zijn de meesten al aan het skiën. De groep “Gerhard” raakt al snel lange Jaap kwijt maar we weten dat Jaap niet in 7 sloten te gelijk valt. ’s Avonds aan tafel kun je aan de rode hoofden zien dat we veel zon hebben opgedaan. Een prima dag met ter afsluiting een heerlijke maaltijd waarbij de wijn weer flink vloeide.


Zondag 22 januari 2017

Lief Dagboek,
Vertrek om 9.15 uit hotel Les Bruyères. Met Diana als reisbegeleider gingen wij met 11 man skiën. We gingen richting Le Sey, eerst 10 minuten lopen naar de lift toen omhoog. Eindelijk waren we klaar om te skiën. Volkert heeft een kennis zitten die hij wel wilde bezoeken. Bij het appartement aangekomen keek Volkert door de ramen: zag een jas hangen, open haard stond te branden, kopjes stonden op tafel. Maar verder geen teken van leven. Toen voelde Volkert aan de deur deze was open. Na kort geroep: 'is er iemand?' Kwam er een slaperig uitziende man in ochtendjas naar de deur. Ja, dat was hem! Helaas sliep de man nog en moesten we maar een ander koffietentje zoeken. Tijdens de lunch bij een crêpery deed Fred zijn skischoen uit, hij had last van zijn voet. Na een kwartier wilde hij zijn schoen weer aandoen, maar dat lukte niet. Zelfs met hulp van Frans en Wil het ging niet lukken. Zelfs een aangeboden schoenlepel hielp niet. Een tip was om een plastic zak te gebruiken: Christine had net haar broodje op en bood haar plastic zak aan Fred O. Zo kreeg de zak van Christine meteen een tweede leven. Deze werd om de olifant voet gedaan. Waarachtig deze gleed er nu super snel in! Na de lunch bleven wij met 7 man over. Wij gingen terug naar ons startpunt bij de gondel. De andere groep zagen wij in het hotel al aan het bier. Zij hadden een kortere route.